katten-pubertijd

“Het is de pubertijd”, zegt mijn zus, dierenarts in spé, als ik haar vertel over de anderhalf jarige Mozes en zijn streken van de afgelopen week.
Even was hij een stuk rustiger, toen de wereld buiten huis al zijn energie opslokte, maar alles went.
Staat er een doosje van de boodschappen in de keuken, dan verandert het binnen de kortste keren in een wandelend fort; Neusje eronder, omgooien die hap en dan eronder kruipen, een machtig spelletje om steeds dichter naar het vrouwtje haar voet toe te kruipen, zonder dat ze je ziet… Totdat… Aanvalluh! “Auw!”

Nog zoiets moois; verjaardagen!
Het cadeautjes uitpakken blijkt Mozes zijn favoriet. “Waar is Moos?”, vraagt mijn bezoek en alsof hij het heeft begrepen komt er voorzichtig een neusje onder het vrolijk gekleurde pakpapier vandaan; “ben ik niet mooi?!” De lintjes zijn misschien nog wel mooier speelgoed en hij mept ze de hele kamer door, tot deze is veranderd in een groot kleurig, rommelfestijn, wat het baasje mag opruimen, want Moos is nu opeens wél moe.

En dan is het nog leuk, dan lach je nog, maar kom je ‘S ochtends beneden…
dan zit meneer niet langer op de eettafel, waar het allemaal mee begon, nee, hij heeft de uitdaging iets groter gemaakt…
Op het moment dat ik de deur door kom verwelkomd Marcus mij enthousiast met een kopje en een “ik wil lekkers-miauwtje”. Maar waar in godsnaam is Moos? Ik kijk onder de kast, zoek achter de bank, onder de tafel, zelfst in de keukenkastjes, waar hij zichzelf dan in gestraald zou moeten hebben, want alle deurtjes zitten dicht, maar als je iets echt niet vinden kan, zoek je op de raarste plekken.

Een zacht ritsel-geluid trekt op dat moment mijn aandacht… Een geluid dat komt… van boven mij… Als ik omhoog kijk zie ik daar mijn vermiste zwartwitje parraderen op de bijna twee meter hoge kast tussen beeldjes en prijzen.
Het heeft mij nog twee weken gekost om erachter te komen hoe hij er op kwam. Het koste me een kwartier ballanseren op een stoel om hem eraf te krijgen, maar dan staan we beiden weer veilig op de grond.

‘Slimme kat’, zou je denken, maar als hij de volgende ochtend dezelfde streek uithaald, om vervolgens uit blijdschap -”Yes! De mensen zijn wakker!”- een koprol te maken op de smalle kast, verwacht meneer wel weer dat het vrouwtje ernaast staat om hem op te vangen en te voorkomen, dat poes-lief twee meter naar beneden valt. Wat ook zo is natuurlijk. Een kat heeft personeel.

Lees ook:Februari column; huisdier lijdt onder crisis?
Lees ook:Klacht over de monorailkat
Lees ook:De vogels verlaten het nest
Lees ook:Oproep; wil jij ook op tv in het programma Dierz?
Lees ook:Rex de Lisboa – herderkruising

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.